پاییز جان ! چه شوم ، چه وحشتناکآنک ، بر آن چنار جوان ، آنکخالی فتاده لانه ی آن لک لک او رفت و رفت غلغل غلیانشپوشیده ، پاک ، پیکر عریانش پاییز جان ! چه شوم ، چه وحشتناکرفتند مرغکان طلایی بالرفتند سوی نخل ، سوی گرمیو آن نغمه های پاک و بلورین رفت پاییز جان ! چه شوم ، چه وحشتناکاینک ، بر این کناره ی دشت ، اینکاین کوره راه ساکت بی رهروآنک ، بر آن کمرکش کوه ، آنکآن کوچه باغ خلوت و خاموشتاز یاد روزگار فراموشت پاییز جان ! چه سرد ، چه درد آلودچون من تو نیز تنها ماندستیپاییزم! ای قناری غمگینم مهدی اخوان ثالث راهی جز سقوط ندارد برگ پاییزی ؛ وقتی می داند درخت ؛ عشقِ برگِ تازه ای در سر دارد . . .

تو میخواستی بروی..من میخواستم بمانی..باورمیکنی یانه!؟نمی دانم..دلم برایت تنگ میشودوقتی هوا میگیردباران میزندبرگها میافتندکوچه باشد یا خیابان..شهر یا زندانفرقی نمیکنددلم برایت تنگ میشود.*حواست به نبودنت هست یا نه!؟نمی دانم..کمی شکستهتر شده ام، خستهترنفسم بیشتر میگیردکاش میدانستیخاطرات، آدم را پیرتر می کند..خستهترشکستهتر*مرا به یاد داری یا نه؟ نمیدانماینجا.. پاییز بوی تورا می دهد هنوز.

وقتی شانزده ساله ای، باید عاشق شوی؛ هنوز خیلی جوانی استخوانهایت دوباره زود پیوند می خورند... بیست و پنج سالگی به بعد دیر است.... علیل می مانی... ساعتم را فروختم ... تا حساب روزهاي نبودنت از دستم در برود ... امروز يك سال و یک ماه و یک هفته و چهار روز و پنج ساعت و شش دقیقه و هفت ثانیه است كه نيستي؛ اين نبض لعنتي از ساعت هم دقيق تر است !

اخرين ساعت دلتنگي مهر
چه غم انگيز شده
جمعه كه خود سبب اشكِ همه ي عاشق هاست
ز سر رفتن مهر
به رُخش اشك سرازير شده
همه ي خواهش جمعه
به نگاهش مخفيست
ناگزيرست ولي
مهر
محكوم به اين دلتنگيست....

مرتضي نوربخش

آدمها وقتی می آیند موسیقی شان را هم با خودشان می آورند ... ولی وقتی می روند با خود نمی برند ! آدمها می آیند و می روند ولی در دلتنگی هایمان شعرهایمان رویاهای خیس شبانهمان... می مانند ! جا نگذارید ! هر چه را که روزی می آورید را با خودتان ببرید ! وقتی که می روید دیگر به خواب و خاطرهی آدم برنگردید. هرتا مولر